PRZEDMIOTOWY SYSTEM OCENIANIA - TECHNIKA

I. Wstęp

  • niniejszy regulamin jest zgodny z wewnątrzszkolnym systemem oceniania,
  • uczniowie zostają poinformowani o zasadach przedmiotowego systemu oceniania z na początki roku szkolnego, a o ewentualnych poprawkach natychmiast po ich wprowadzeniu
  • system oceniania oparty został o wymagania podstawy programowej oraz program nauczania L. Łabeckiego „Jak to działa”

  

II. Kryteria ustalania oceny

W zależności od realizowanych treści i pożądanych osiągnięć metody i narzędzia służące do sprawdzania i oceniania uczniów są różnorodne. Ocena osiągnięć w przedmiocie zajęcia techniczne z zakresu prac wytwórczych opiera się głównie na obserwacji pracy uczniów, która dotyczy:

  • Stopnia aktywności na lekcjach,
  • Wykorzystania czasu pracy, materiałów i narzędzi,
  • Wykorzystuje wiadomości i umiejętności do rozwiązywania problemów typowych i nietypowych,
  • Oryginalności rozwiązań technicznych,
  • Stopnia samodzielności ucznia przy pracy,
  • Posługiwania się narzędziami, przyborami w zakresie obróbki materiałów,
  • Estetyki wykonanej pracy.
  • Przygotowania stanowiska pracy i przestrzeganie zasad bhp,
  • Organizacji pracy,
  • Ładu i porządku na stanowisku pracy,
  • Sprawności w posługiwaniu się narzędziami,
  • Oszczędnego gospodarowanie materiałami,


Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej z 30 kwietnia 2007 roku przy ustalaniu oceny brany jest wysiłek wkładany przez ucznia w wywiązywanie się z obowiązków wynikających ze specyfiki przedmiotu.

Uczeń pracuje na miarę posiadanych zdolności manualnych.

Ocena osiągnięć prac teoretycznych z zakresu informacji technicznej polega na ocenie:

  • Umiejętności wykorzystania różnych źródeł informacji technicznej,
  • Estetyka wykonanej pracy,
  • Stopień samodzielności przy pracy,
  • Rzeczowa poprawność z zasadami rysunku technicznego.

Ze względu na specyfikę przedmiotu zakresu przedmiotu  nie przewiduje się odpytywania w formie ustnej, sprawdziany pisemne ogranicza do 1 w trakcie semestru.  
Ocena osiągnięć prac montażowych typu grupowego sprowadza się do oceny aktywności zespołu, samodzielności w pracy, porządku na stanowisku pracy.

Przy ocenie zeszytu przedmiotowego bierze się pod uwagę: jego staranność, posiadanie kompletu notatek przedmiotowych, kompletu ćwiczeń rysunkowych realizowanych podczas lekcji.  

Formy aktywności ucznia podlegające ocenia:

  • praktyczny sprawdzian podsumowujący większy zakres omówionego materiału,
  • ćwiczenia praktyczne,
  • prace wytwórcze
  • odpowiedź ustna sprawdzająca przygotowanie teoretyczne ucznia do zajęć,
  • krótkie bieżące ćwiczenia mobilizujące i utrwalające nowe wiadomości i umiejętności,
  • samodzielne prace domowe.

Przy ocenianiu prac dodatkowych będą brane pod uwagę:

  • pomysłowość, innowacja twórcza i nowatorstwo,
  • samodzielność, zaangażowanie oraz ilość włożonej pracy,
  • różnorodność zastosowanych materiałów i technik.

Kryteria oceniania z przedmiotu technika:

Ocenę celującą otrzymuje uczeń:

  • którego wiedza i umiejętności  wykracza poza program nauczania wdanej klasie,
  • samodzielnie rozwiązuje sytuacje problemowe nietypowe,
  • spełnił wymagania na ocenę bdb,
  • bierze udział w konkursach przedmiotowych szkolnych i pozaszkolnych, osiąga w  nich sukcesy,
  • wykonuje zadania o zwiększonym stopniu trudności zadawane przez nauczyciela,
  • biegle posługuje się wiadomościami,
  • rozwija swoje uzdolnienie,
  • stosuje rozwiązania nietypowe,
  • śledzi najnowsze rozwiązania techniczne

Ocenę bardzo dobrą otrzymuje uczeń, który:

  • opanował w pełni wiadomości i umiejętności zawarte w podstawach programowych,
  • jest zawsze przygotowany do zajęć,
  • bardzo starannie prowadzi zeszyt przedmiotowy,
  • uczestniczy w zajęciach aktywnie,
  • wykazuje duże zainteresowanie w  wykonywaniu zadań, ćwiczeń,
  • potrafi wykorzystywać wiadomości i umiejętności w praktyce,
  • umie korzystać z różnych źródeł informacji,
  • rozwiązuje samodzielnie problemy teoretyczne,
  • prezentuje wzorowe cechy postawy na lekcji,
  • potrafi współdziałać w grupie,
  • chętnie przedstawia swoje zainteresowania techniczne,
  • zna zasady bezpieczeństwa i je stosuje,
  • osiąga większość  ocen bardzo dobrych z odpowiedzi i sprawdzianów

Ocenę dobrą otrzymuje uczeń, który:

  • opanował podstawy programu w stopniu dobrym na miarę swoich możliwości,
  • sporadycznie przychodzi nieprzygotowany do zajęć,
  • prowadzi systematycznie zeszyt przedmiotowy,
  • umie wykorzystać swoje umiejętności i wiadomości w sytuacjach typowych,
  • nie opanował w pełni materiału,
  • rozwiązuje samodzielnie zadania,
  • dobrze wykorzystuje czas przeznaczony na lekcję,
  • sporadycznie prezentuje swoje zainteresowania,
  • poprawnie rozpoznaje materiały, stosuje narzędzia,
  • zna zasady bezpieczeństwa i je stosuje,
  • czasami korzysta z różnych informacji,
  • otrzymuje większość ocen dobrych z odpowiedzi i sprawdzianów


Ocenę dostateczną otrzymuje uczeń, który:

  • opanował wiadomości i umiejętności podstaw programowych na miarę swoich umiejętności,
  • zdobyte wiadomości i umiejętności umie wykorzystać w sytuacjach typowych z pomocą nauczyciela,
  • prowadzi poprawnie zeszyt przedmiotowy,
  • sporadycznie przychodzi nieprzygotowany do zajęć (1 raz w semestrze),
  • opanował minimum wiedzy przewidzianej programem,
  • rozwiązuje zadania o średnim stopniu trudności,
  • poprawnie rozpoznaje materiały i stosuje narzędzia,
  • stosuje zasady bezpieczeństwa,
  • czasami korzysta z informacji,
  • większość otrzymanych ocen to dostateczne,

Ocenę dopuszczającą otrzymuje uczeń, który:

  • ma braki w opanowaniu podstaw programowych co jest wynikiem lekceważącego stosunku do przedmiotu,
  • jest bierny podczas zajęć,
  • niestarannie i niesystematycznie prowadzi zeszyt przedmiotowy,  
  • nie przynosi pomocy i materiałów potrzebnych do zajęć,
  • rozwiązuje zadania o niewielkim stopniu trudności,
  • ma trudności z organizacją pracy,
  • nie korzysta z żadnych informacji technicznej,
  • posługuje się prostymi materiałami i narzędziami,
  • otrzymuje najczęściej słabe oceny – dopuszczające

Ocenę niedostateczną otrzymuje uczeń, który:

  • nie opanował podstaw programowych co jest wynikiem lekceważącego stosunku do przedmiotu, nie prowadzi zeszytu przedmiotowego,
  • jest bierny podczas zajęć,
  • nie czyni prób zmiany stosunku do przedmiotu, nie wykazuje chęci poprawy oceny podczas lekcji, konsultacji,
  • nie przynosi materiałów do zajęć przewidzianych programem,
  • nie jest w stanie rozwiązać najprostszych zadań,
  • nie potrafi organizować pracy,
  • nie jest samodzielny,
  • nie korzysta z żadnych informacji technicznej,
  • otrzymuje oceny niedostateczne z odpowiedzi i sprawdzianów i nie poprawia ich.

Uczeń w ciągu semestru w zależności od realizowanego programu tematycznego może otrzymać oceny za:

  • prace wytwórcze (1-2 ocen)
  • prace montażowe (1-2 oceny)
  • wiadomości teoretyczne (1 sprawdzian w semestrze),
  • prowadzenie zeszytu przedmiotowego (1 ocena w semestrze),
  • aktywność (1 ocen w semestrze),
  • ćwiczenia rysunkowe w zeszycie przedmiotowym – 2 oceny,
  • zadania o zwiększonym stopniu trudności – (1- 2 oceny w semestrze),
  • udział w konkursach przedmiotowych, reprezentowanie szkoły na zewnątrz.

Punktacja ze sprawdzianów pisemnych oparta na wewnątrzszkolnym systemie oceniania:

Ocena celujący - 100%  i/lub zadanie dodatkowe (do decyzji nauczyciela)
Ocena bdb – 90-99% pkt.
Ocena db – 75-89 % pkt.
Ocena dst – 50-74 % pkt.
Ocena dop –25-49 % pkt.
Ocena ndst -  mniej niż 25 % pkt.

Ocena za aktywność:

3 plusy – ocena  bdb,

Uczeń ma prawo:

  • poprawić ocenę niedostateczną, dopuszczającą i dostateczną podczas cotygodniowych konsultacji lub w ciągu  siedmiu dni od jej otrzymania,
  • ocenę niedostateczną za I semestr powinien poprawić do końca kwietnia II semestru,
  • za udział w szkolnych i pozaszkolnych  konkursach przedmiotowych otrzymuje ocenę cząstkową celującą,
  • do zapomnienia zeszytu przedmiotowego, zadania 2 raz w ciągu semestru,
  • nieprzygotowany do zajęć montażowych lub wykonawczych 1 raz w semestrze,
  • do napisania zaległego  sprawdzianu po powrocie ze zwolnienia lekarskiego,

  

III. DOSTOSOWANIE WYMAGAŃ EDUKACYJNYCH DO INDYWIDUALNYCH POTRZEB I MOŻLIWOŚCI PSYCHOFIZYCZNYCH UCZNIÓW O SPECJALNYCH POTRZEBACH EDUKACYJNYCH

Podstawowym celem dostosowania wymagań jest wyrównanie szans edukacyjnych uczniów oraz zapobieganie wtórnym zaburzeniom sfery emocjonalno-motywacyjnej.
Wymagania edukacyjne –  są oczekiwanymi przez nauczyciela osiągnięciami ucznia, formułowanymi przez niego w oparciu o realizowany program nauczania.
Zróżnicowane potrzeby edukacyjne uczniów, zróżnicowane możliwości i oczekiwania są główną przyczyną określania wymagań edukacyjnych.
Określając wymagania, nauczyciel dokonuje ostatecznej selekcji elementów treści nauczania – projektuje wymagania edukacyjne.
Wykorzystując wymagania programowe (założone osiągnięcia) do formułowania wymagań edukacyjnych, nauczyciel powinien je tak urealnić i skorygować, aby uwzględniały możliwości i ograniczenia, a więc: dysfunkcje oraz mocne strony rozwoju i funkcjonowania dziecka.
Wymagania te powinny być dostosowane do indywidualnych potrzeb edukacyjnych i rozwojowych oraz możliwości psychofizycznych ucznia, w każdym czasie – zaraz po uzyskaniu przez nauczyciela informacji, że uczeń posiada opinię, orzeczenie lub jest objęty pomocą psychologiczno-pedagogiczną w szkole.
Wymagania dla tych uczniów muszą być określone także na poszczególne stopnie (oceny) szkolne.

Obszary dostosowania obejmują:

  • warunki procesu edukacyjnego, tj zasady, metody, formy, środki dydaktyczne,
  • zewnętrzną organizację nauczania (np. posadzenie ucznia słabosłyszącego w pierwszej ławce),
  • warunki sprawdzania poziomu wiedzy i umiejętności (metody i formy sprawdzania i kryteria oceniania).

Dostosowanie wymagań:

  • powinno dotyczyć głównie form i metod pracy z uczniem, zdecydowanie rzadziej treści nauczania,
  • nie może polegać na takiej zmianie treści nauczania, która powoduje obniżanie wymagań wobec uczniów z normą intelektualną,
  • nie oznacza pomijania haseł programowych, tylko ewentualne realizowanie ich na poziomie wymagań koniecznych lub podstawowych,
  • nie może prowadzić do zejścia poniżej podstawy programowej, a zakres wiedzy i umiejętności powinien dać szansę uczniowi na sprostanie wymaganiom kolejnego etapu edukacyjnego.

W przepisach jest mowa o dostosowaniu wymagań do psychofizycznych możliwości ucznia, a nie o ich obniżeniu.
W Rozporządzeniu MEN z dnia 17 listopada 2010 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie warunków i sposobu oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy oraz przeprowadzania sprawdzianów i egzaminów w szkołach publicznych zdefiniowane zostało pojęcie specyficznych trudności w uczeniu się:
specyficzne trudności w uczeniu się odnoszą się do uczniów w normie intelektualnej, którzy mają trudności w przyswajaniu treści nauczania wynikające ze specyfiki ich funkcjonowania percepcyjno-motorycznego i poznawczego, nieuwarunkowane schorzeniami neurologicznymi.
Za specyficzne trudności w uczeniu się uważa się dysleksję rozwojową – opisany w latach sześćdziesiątych syndrom zaburzeń obejmujący trudności w czytaniu i pisaniu. Prof. M. Bogdanowicz wprowadziła pojęcia opisujące ich formy:

  • dysleksja rozwojowa: izolowane trudności w czytaniu, bez towarzyszących im innych zaburzeń rozwoju umiejętności szkolnych,
  • dysgrafia: trudności w opanowaniu kształtnego, czytelnego pisma o zadowalającym poziomie graficznym,
  • dysortografia: trudności w opanowaniu poprawnej pisowni, zgodnej z regułami ortograficznymi danego języka.

Dziś poradnie psychologiczno-pedagogiczne opisują również inne specyficzne trudności uczniów w uczeniu się:

  • dyskalkulia: specyficzne zaburzenia umiejętności arytmetycznych,
  • zespół Aspergera: łagodniejsze przypadki autyzmu związane z zaburzeniami funkcjonowania,
  • zespół ADHD: nadpobudliwość psychoruchowa.

Uczniowie z tych grup należą do uczniów o specjalnych potrzebach.

Dostosowanie wymagań edukacyjnych z techniki

Uczniowie z dysleksją rozwojową, dysortografią, dysgrafią i dyskalkulią

Sposoby dostosowania wymagań edukacyjnych:

  • zawsze uwzględniać trudności ucznia,
  • w miarę możliwości pomagać, wspierać, dodatkowo instruować, naprowadzać, pokazywać na przykładzie,
  • dzielić dane zadanie na etapy i zachęcać do wykonywania malutkimi krokami,
  • nie zmuszać do wykonywania ćwiczeń sprawiających uczniowi trudności,
  • dawać więcej czasu na opanowanie danej umiejętności, cierpliwie udzielać instruktażu,
  • nie krytykować, nie oceniać negatywnie wobec klasy,
  • doceniać chęć pokonywania trudności, wysiłek, wytrwałość i samodzielność w działaniu,
  • doceniać ład w miejscu pracy i porządek w działaniu,
  • zadanie dostosować do możliwości percepcyjnych ucznia, np. zezwolić na wykonanie modelu w większym formacie,
  • pozostawić więcej czasu na wykonanie pracy,
  • krótko i prosto formułować polecenia – upewnić się, czy uczeń je zrozumiał,
  • pomagać w mierzeniu i liczeniu,
  • uwzględniać błędy wynikające z rewersji (6 i 9) i inwersji (89 i 98),
  • często uczeń z dysleksją ma trudności z orientacją w schemacie ciała i przestrzeni; ma to znaczenie w rozpoznawaniu np. lewego i prawego kierunku.

Zalecane metody pracy:

  1. Metody asymilacji i wiedzy – oparte na aktywności poznawczej, (pogadanka, dyskusja, wykład, praca z książką).
  2. Metody waloryzacyjne zwane też eksponującymi – powodują one aktywność emocjonalno-artystyczną ucznia. Zaletą tych metod jest umożliwienie uczniom uczestnictwa w różnych działaniach o odpowiednio eksponowanych wartościach społecznych, moralnych, estetycznych czy naukowych. Polegają na stwarzaniu sytuacji, w których uczniowie poznają systemy wartości.
  3. Metody praktyczne – cechuje je aktywność typu: wykorzystując posiadaną wiedzę, zmieniając rzeczywistość, uczeń zmienia samego siebie. Kształtuje swój stosunek do pracy, swoje przekonania i postawy, swoją osobowość. Metody praktyczne dzielą się na dwie grupy: pierwsza obejmuje ćwiczenia, druga służy realizacji zadań wytwórczych. Ćwiczenie jest wielokrotnym wykonywaniem określonej czynności dla nabycia i uzyskania wprawy intelektualnej i praktycznej. Ćwiczenia mają wykształcić umiejętności i nawyki niezbędne przy wykonywaniu różnych prac. Realizację zadań wytwórczych cechuje przewaga aktywności praktycznej mającej na celu uświadomienie, czemu ćwiczenie ma służyć, oraz uświadomienie reguł działania i kolejności ich wdrażania. Zadania wytwórcze znakomicie można wykorzystać w ćwiczeniach usprawniających motorykę rąk.
  4. Metody aktywizujące – rozwijają zainteresowania, kształtują umiejętność pracy w zespole, pobudzają myślenie twórcze, wzbogacają słownik ucznia. Sprawdzają się szczególnie w pracy z uczniami dyslektycznymi. Atrakcyjna i urozmaicona forma ćwiczeń zachęca ucznia do pracy nad problemem. Wdraża go do samodzielności.

Ocenianie

Nauczyciele nie mają wyboru; dysleksja nie daje podstaw do obniżenia wymagań jakościowych, dotyka ona bowiem uczniów z co najmniej przeciętną sprawnością intelektualną.
Należy natomiast:

  • podczas oceniania brać przede wszystkim pod uwagę stosunek ucznia do przedmiotu, jego chęci, wysiłek, przygotowanie do zajęć, niezbędne pomoce itp.,
  • włączać do rywalizacji tylko tam, gdzie uczeń ma szanse,
  • przestrzegać zasady: oceniania sukcesów, a nie porażek ucznia.

Uczniowie z inteligencją niższą niż przeciętna

Sposoby dostosowania wymagań edukacyjnych:

  • zapewnienie większej ilości ćwiczeń, aby uczeń opanował daną sprawność (w razie potrzeby zwolnienie z wykonania ćwiczeń przerastających możliwości ruchowe ucznia),
  • wielokrotne tłumaczenie i wyjaśnianie zasad i reguł,
  • podpowiadanie tematu pracy technicznej, częste podchodzenie do ucznia, ukierunkowywanie go w działaniu,
  • zwracanie w ocenianiu większej uwagi na wysiłek włożony w wykonanie zadania niż jego ostateczny efekt,
  • unikanie pytań problemowych,
  • wolniejsze tempo pracy,
  • odrębne instruowanie ucznia,
  • częste odwoływanie się do konkretu, przykładu,
  • pozostawianie więcej czasu na utrwalenie wiedzy czy umiejętności,
  • przerabianie niewielkich partii materiału i o mniejszym stopniu trudności.

Zalecane metody pracy:

  1. Metody asymilacji i wiedzy
  2. Metody praktyczne

Ocenianie

Jeśli dostosujemy wymagania edukacyjne do indywidualnych potrzeb ucznia pod względem formy (tam, gdzie to wystarcza) lub formy i treści (tam, gdzie to konieczne), to oceniać należy go według obowiązujących kryteriów. Wskazane jest jednak, aby zwracać większą uwagę na własny wkład pracy, wysiłek włożony w wykonanie zadania niż jego ostateczny efekt. Szczególnie liberalnie należy oceniać wytwory artystyczne ucznia, ponieważ jest to efekt pracy wynikający z jego specyficznych zdolności.

Uczeń z ADHD

Sposoby dostosowania wymagań edukacyjnych:

  • wyznaczanie uczniom konkretnego celu i dzielenie zadań na mniejsze, możliwe do zrealizowania, etapy,
  • pomaganie uczniowi w skupieniu się na wykonywaniu jednej czynności,
  • wydawanie jasno sprecyzowanych poleceń (na raz tylko jedno polecenie),
  • ułatwianie wykonania zadań poprzez dzielenie ich na mniejsze zadania cząstkowe,
  • zadawanie małych partii materiału,
  • sprawdzanie stopnia zrozumienia wprowadzonego materiału,
  • zmniejszanie materiału przepisywanego z tablicy do zeszytu; nauczyciel może np. przygotowywać obszerne informacje związane z tematem, które uczniowie wpinają do segregatora A4 po odbiciu na szkolnym ksero; może także dostarczyć je uczniom jako materiały szkoleniowe do lekcji w postaci plików na płycie CD lub pendrivie,
  • pobudzanie zainteresowań ucznia, angażowanie w bardzo konkretne działania,
  • zachęcanie do zadawania pytań,
  • formułowanie informacji dotyczących pracy domowej w sposób jasny i przejrzysty.

Ocenianie według wymagań programowych.

Uczeń z Aspergerem

Sposoby dostosowania wymagań edukacyjnych:

  • stosować stały schemat prowadzenia zajęć lekcyjnych,
  • w miarę możliwości pomagać, wspierać, dodatkowo instruować, naprowadzać, pokazywać na przykładzie,
  • przedstawiać jak najwięcej informacji w formie graficznej,
  • udzielać wskazówek podczas odpowiedzi ustnych ucznia,
  • skupić uwagę dziecka na wykonywanym zadaniu, nie zostawiać wolnego czasu między zadaniami,
  • minimalizować ilość bodźców zewnętrznych (słuchowo-wzrokowych),
  • miejsce pracy ucznia musi zawierać tylko niezbędne narzędzia i przedmioty.

Ocenianie

Nie obniżać ocen przedmiotowych i ocen z zachowania z powodu objawów typowych dla zespołu Aspergera.

Uczeń zdolny

Zdefiniowanie pojęcia ,,dziecko zdolne” nie jest łatwe, ponieważ różnego rodzaju zdolności są trudno mierzalne. Pamiętać należy, że poziom rozwoju umiejętności jest wyznaczony nie tylko przez zdolności, ale i poprzez własną pracą. Uzdolnione dzieci mogą rozwinąć się jedynie wówczas, gdy zajęciom towarzyszy wysoki poziom twórczości, pomysłowości i wysoka motywacja do działania. Głównym celem kształcenia uczniów uzdolnionych jest poszerzanie i pogłębianie wiedzy z danej dziedziny.

Formy organizacyjne wspierania ucznia zdolnego

Spośród kilku form organizacyjnych wspierania ucznia zdolnego, na szczególną uwagę zasługuje kształcenie wielopoziomowe, polegające na różnicowaniu poziomu trudności materiału (indywidualizacja kształcenia). Jego zaletą jest też to, że może być stosowane z powodzeniem w zwykłych klasach szkolnych.
 W kształceniu wielopoziomowym należy szczególną uwagę zwrócić na:

  • różnicowanie zakresu treści kształcenia,
  • różnicowanie stopnia trudności,
  • odpowiedni dobór strategii kształcenia (proces, metody, środki, formy).

Kształtowanie myślenia i działania twórczego uczniów zdolnych

Istotną rolą nauczyciela jest rozwijanie u ucznia tych cech osobowości, które uznaje się za szczególnie potrzebne w procesie myślenia twórczego.
Poniżej przykłady kilku zasad rozwijania myślenia twórczego uczniów:

  • stwarzanie sytuacji wymagających twórczego myślenia,
  • zapewnianie i udostępnianie środków do realizacji pomysłów,
  • nie narzucanie sztywnych schematów,
  • docenianie twórczego myślenia,
  • uczenie sposobów systematycznej oceny każdego pomysłu,
  • rozwijanie konstruktywnego krytycyzmu,
  • dbanie o okresy zarówno aktywności, jak i spokoju,
  • kultywowanie i wzmacnianie w klasie atmosfery twórczej,
  • wychowywanie ludzi o śmiałym i otwartym umyśle.

Metody i formy pracy z uczniem zdolnym

W pracy z uczniem zdolnym każda metoda może być stosowana z pozytywnym skutkiem, pod warunkiem eksponowanie jej największych zalet.
Na zajęciach szczególnie przydatne są:

  • projektowanie – pozwala uczniom przewidywać wygląd modelu,
  • modelowanie – pobudza działalność uczniów zarówno w sferze teorii, jak i praktyki,
  • nauczanie problemowe – pozwala na wykorzystanie rozwiązania jednego problemu do tworzenia i rozwiązywania innych,
  • zajęcia praktyczne – uczeń wykazuje się tworzeniem różnych koncepcji rozwiązań, bierze udział w planowaniu, ocenie wyników, samoocenie,
  • zajęcia laboratoryjne – stanowią znaczący krok na drodze upodabniania nauczania-uczenia się do naukowego poznawania świata; stanowi etap w procesie rozwiązywania problemów,
  • eksperyment – pozwala poznać obiekty techniczne (rzeczy, zjawiska, procesy) oraz związki i zależności między nimi; pozwala też na poszukiwanie optymalnych danych dla konkretnego działania technicznego,
  • pokaz – w pracy z uczniem zdolnym pełni rolę eksponującą i inspirującą,
  • opis – u uczniów zdolnych ma wyzwolić wyobraźnię i zastąpić im demonstrację omawianego obiektu,
  • pogadanka – uczy samodzielnego i prawidłowego pod względem logicznym myślenia ucznia sterowanego przez nauczyciela,
  • gry dydaktyczne – rozwijają sprawność instrumentalną i kierunkową,
  • metody aktywizujące.

Oprócz stosowania zasad rozwijania myślenia twórczego, metod pracy z uczniem zdolnym, konieczne jest stosowanie przez nauczyciela zróżnicowanych form pracy:

  • praca indywidualna – rozmowa z uczniem, zadawanie prac dodatkowych, asystowanie nauczycielowi na lekcji,
  • projekt – dłuższa forma umożliwiająca przeprowadzenie badań i analizy ciekawego zadania,
  • konkurs – uczniowi zdolnemu powierza się rolę kapitana drużyny albo uczeń sam przygotowuje konkurs,
  • liga zadaniowa – cotygodniowa lista zadań do samodzielnego rozwiązania,
  • praca w grupach – uczeń zdolny pełni ważną rolę aktywnego uczestnika,
  • praca indywidualna – rozmowa z uczniem, zadawanie prac dodatkowych, asystowanie nauczycielowi na lekcji,
  • przydzielanie trudniejszych zadań podczas pracy grupowej lub indywidualnej, przydzielanie specjalnych ról (asystent, lider),
  • stwarzanie sytuacji wyboru zadań, ćwiczeń o większej skali trudności lub prac dodatkowych,
  • prowadzenie fragmentów lekcji,
  • praca pozalekcyjna,
  • zachęcanie do czytania literatury fachowej,
  • realizacja indywidualnych programów z jednego lub kilku przedmiotów,
  • udział w wykładach, odczytach i zajęciach organizowanych przez wyższe uczelnie,
  • spotkania z ciekawymi osobami ze świata nauki,
  • kontaktowanie się z osobami lub instytucjami wspierającymi rozwój ucznia
 
 
Gry planszowe karciane łamigłówki HOBBITY.pl